Wilgen

Zij staan daar al zo lang zij stonden

van oudsher aan de kant, wilgen aan 't water.

Wie takken snijdt maakt stille wonden

voor nieuwe groei in de zachte sneden, later.

De wilgentakken, kaal maar buigzaam en nog levend

geven zich, als aan een leger, over aan de vele handen.

Aan armen, ogen, monden, in hun landschap tredend

om wat er is te binden, samen bidden, niet te branden.

Men vlecht de ranke takken één aan één, en weegt

de zwaarte van een lichaam, een gestalte, of alleen

om er te zijn, in helder licht, in wind die oude akkers veegt;

en vindt met deze arbeid wat hier aan ambacht ooit verdween.

Zij zijn gekomen voor een schuilplaats, herberg, kathedraal

op dit grasland, deze dijk, het oude fort, de hoge bomen.

Dan daalt de zon, de populieren wuiven voor 't avondmaal

en wie heengaat zal geruisloos van de wilgen dromen.

King Lier ( Frank van Lier )

King Lier Nacht van de Poezie 2009 Fort de Hel